(41) 34 32 446       668 868 868       info@laboratoriumswietokrzyskie.pl
WYNIKI BADAŃ ON-LINE
LABORATORIUM CZYNNE CAŁODOBOWO

wirusologia


Ascaris lumbricoides – Glista ludzka, p/c IgG


Awidność Toxoplasma gondii (p/c IgG)


Borelioza (p/c IgG)


Borelioza (p/c IgG) w PMR


Borelioza (p/c IgG/IgM)


Borelioza (p/c IgM)


Borelioza (p/c IgM) w PMR

Test potwierdzenia Western Blot – Borelioza IgG

Western blot zaliczany jest do testów potwierdzających, stosowanych w przypadkach, gdy testy przesiewowe ELISA mające mniejszą swoistość dały wynik dodatni lub wątpliwy. Nie stosuje się go wówczas, gdy testy przesiewowe dały wynik jednoznacznie ujemny. Western blot tworzy rodzaj mapy złożonej z elektroforetycznie rozdzielonych w postaci prążków różnych antygenów Borrelia burgdorferi unieruchomionych na pasku diagnostycznym. Po dodaniu surowicy pacjenta przeciwciała przeciwko określonemu antygenowi bakteryjnemu łączą się z danym antygenem i dopiero wtedy prążki są uwidaczniane. Brak widocznych prążków na teście oznacza, że pacjent nie wytworzył przeciwciał IgG przeciwko krętkowi borelli i wynik uznajemy za ujemny w tej klasie. Otrzymanie określonej liczby i/lub typu prążków dla przeciwciał IgG na teście oznaczać może istniejącą infekcję, stan po wyleczeniu, ewentualnie dawno przebytą infekcję. Ogólnie przyjmuje się, że im więcej prążków, tym pewniejsze rozpoznanie. Należy jednak pamiętać, że przeciwciała IgG pojawiają się po przeciwciałach IgM i w organizmie człowieka utrzymują się przez długi okres czasu również po wyleczeniu. Na wyniku poza informacją czy jest on dodatni czy ujemny musi znajdować się również liczba i typ wykrytych prążków.

Test potwierdzenia Western Blot – Borelioza IgM

Western blot zaliczany jest do testów potwierdzających, stosowanych w przypadkach, gdy testy przesiewowe ELISA dały wynik dodatni lub wątpliwy. Nie stosuje się go wówczas, gdy testy przesiewowe dały wynik jednoznacznie ujemny. Western blot tworzy rodzaj mapy złożonej z elektroforetycznie rozdzielonych w postaci prążków różnych antygenów Borrelia burgdorferi unieruchomionych na pasku diagnostycznym. Po dodaniu surowicy pacjenta przeciwciała przeciwko określonemu antygenowi bakteryjnemu łączą się z danym antygenem i dopiero wtedy prążki są uwidaczniane. Brak widocznych prążków na teście oznacza, że pacjent nie posiada w surowicy przeciwciał przeciw krętkowi borelli w klasie IgM i wynik można uznać za ujemny. Wynik ujemny nie decyduje o braku zakażenia, w razie obecności objawów choroby badanie należy powtórzyć za kilka miesięcy ponieważ poziom przeciwciał we krwi chorego na boreliozę okresowo się zmienia. Otrzymanie określonej liczby i/lub typu prążków dla przeciwciał IgM w teście oznacza wynik dodatni i sugeruje istniejącą świeżą infekcję lub przewlekłą boreliozę. Na wyniku po za stwierdzeniem że jest on dodatni lub ujemny znajduje się również liczba i typ prążków. Należy pamiętać, że przeciwciała IgM to tzw. przeciwciała świeże, ich miano jest wysokie na początku infekcji, zaraz po rumieniu, oraz — niejako wbrew logice —w przewlekłej boreliozie. Dzieje się tak być może dlatego, że w przewlekłej boreliozie bakterie przebywają w komórkach i kiedy od czasu do czasu wydostają się do krwiobiegu, organizm traktuje je jako świeżą infekcję — tym samym znowu produkując IgM.

Bruceloza ( odczyn lateksowy)

Bruceloza jest chorobą odzwierzęcą (tzw. zoonozą) spowodowaną bakteriami z rodzaju Brucella. Rezerwuarem tych mikroorganizmów są zwierzęta hodowlane i dzikie. Zakażenia wśród ludzi dotyczą przede wszystkim hodowców bydła, lekarzy weterynarii oraz pracowników ubojni i zakładów przetwórstwa mięsnego mających bliski kontakt ze zwierzętami. Do zakażenia może dojść także poprzez spożycie surowego mięsa pochodzącego od chorego zwierzęcia lub nie pasteryzowanego mleka. Bruceloza u ludzi może powodować wiele objawów od łagodnych, grypopodobnych do ciężkich powikłań ze strony układu nerwowego, kostno-szkieletowego i serca.W Polsce w ostatnim czasie nie odnotowuje się świeżych zakażeń nabytych w kraju, zdarzają się jedynie przypadki brucelozy związane z pobytem w krajach śródziemnomorskich. Jednym z testów stosowanych w diagnostyce tego schorzenia jest test aglutynacji lateksowej. Metoda ta opiera się na wykorzystaniu mikrocząsteczek lateksu, które inkubuje się z surowicą pacjenta. Gdy wynik jest dodatni dochodzi do widocznej gołym okiem aglutynacji.

Chlamydia pneumonie (IgG)

Chlamydiapneumoniae (Chlamydophila pneumonia) to gram-ujemna wewnątrzkomórkowa bakteria, powodująca u człowieka zakażenia dróg oddechowych przebiegające za zwyczaj bez objawów lub z łagodnymi ogólnymi objawami, takimi jak zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli z chrypką i kaszlem. Jednak spektrum kliniczne może również sięgać od ostrego zapalenie gardła, zatok i oskrzeli do zapalenia płuc, mięśnia sercowego i wsierdzia. Niekiedy zakażenie może przybrać charakter przewlekły i prowadzić do zespołów immunopatologicznych (rumień guzowaty, ból stawów, zespół Guillaina-Barrégo, ból mięśni). Przewlekłe zakażenie tym patogenem może być związane z etiologią astmy, POChP, arteriosklerozy i chorób układu krążenia. Przypuszcza się ponadto że zakażenie C. pneumoniae jest odpowiedzialne za wstępne uszkodzenie organizmu i toruje drogi innym patogenom, takim jak Streptococcus pneumoniae. Zapalenie płuc wywołane C. pneumoniae ma przebieg stosunkowo łagodny i wyjątkowo rzadko wymaga hospitalizacji. Jedną z metod diagnostyki zakażenia tym patogenem jest oznaczenie przeciwciał w klasie IgG. W przypadku świeżego zakażenia Chlamydią przeciwciała w tej klasie wykrywane są dopiero po około 6-8 tygodniach od zakażenia i utrzymują się w surowicy prze kilka lat, co czyni to badanie bezużytecznym jeśli chodzi o podejmowanie decyzji o konkretnym profilu leczenia przy pierwszej infekcji. Tym nie mniej oznaczanie tych przeciwciał nawet podczas pierwszej infekcji ma znaczenie jeśli chodzi o wykrycie czynnika etiologicznego.Dopiero w przypadku ponownego zachorowania kiedy to następuje bardzo szybki wzrost miana tych przeciwciał badanie to ma większe znaczenie diagnostyczne. Również 4-krotny wzrost miana przeciwciał w klasie IgG między pierwszą, a drugą próbką pobraną w odstępie 3 tygodni, potwierdza infekcję Chlamydia pneumoniae.

Chlamydia pneumonie (IgM)

Chlamydiapneumoniae (Chlamydophila pneumoniae) to gram-ujemna wewnątrzkomórkowa bakteria, powodująca u człowieka zakażenia dróg oddechowych przebiegające za zwyczaj bez objawów lub z łagodnymi objawami ogólnymi, takimi jak zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli z chrypką i kaszlem. Jednak spektrum kliniczne może również sięgać od ostrego zapalenie gardła, zatok i oskrzeli do zapalenia płuc, mięśnia sercowego i wsierdzia. Niekiedy zakażenie może przybrać charakter przewlekły i prowadzić do zespołów immunopatologicznych (rumień guzowaty, ból stawów, zespół Guillaina-Barrégo, ból mięśni). Przewlekłe zakażenie tym patogenem może być związane z etiologią astmy, POChP, arteriosklerozy i chorób układu krążenia. Przypuszcza się ponadto że zakażenie C. pneumoniae jest odpowiedzialne za wstępne uszkodzenie organizmu i toruje drogi innym patogenom, takim jak Streptococcus pneumoniae. Zapalenie płuc wywołane C. pneumoniae ma przebieg stosunkowo łagodny i wyjątkowo rzadko wymaga hospitalizacji. Jedną z metod diagnostyki zakażenia tą bakterią jest oznaczenie przeciwciał w klasie IgM. W przypadku świeżego zachorowania Chlamydia pneumoniae przeciwciała w klasie IgM pojawiają się po około 3 tygodniach i utrzymują się w surowicy 2-6 miesięcy, a ich wysokie miano potwierdza aktywne zakażenie. Dlatego test ten jest z powodzeniem stosowany w diagnozowaniu etiologii zapalenia płuc celem podjęcia szybkiej i skutecznej decyzji co do sposobu leczenia pacjenta. W przeciwieństwie do przeciwciał IgG (ich miano gwałtownie rosło) ta klasa przeciwciał podczas kolejnego kontaktu z patogenem i ostrego zakażenia utrzymuje się zwykle na bardzo niskim poziomie. Fakt ten oraz istnienie możliwości kiedy przeciwciała pojawiają się kilka tygodni później decyduje o tym, że nawet w przypadku wyniku ujemnego nie możemy jednoznacznie wyeliminować tego patogenu jako czynnika etiologicznego.

 

 

Chlamydia pneumonie (p/c IgA)

Chlamydiapneumoniae (Chlamydophila pneumonia) to gram-ujemna wewnątrzkomórkowa bakteria, powodująca u człowieka zakażenia dróg oddechowych przebiegające za zwyczaj bez objawów lub z łagodnymi objawami ogólnymi, takimi jak zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli z chrypką i kaszlem. Jednak spektrum kliniczne może również sięgać od ostrego zapalenie gardła, zatok i oskrzeli do zapalenia płuc, mięśnia sercowego i wsierdzia. Niekiedy zakażenie może przybrać charakter przewlekły i prowadzić do zespołów immunopatologicznych (rumień guzowaty, ból stawów, zespół Guillaina-Barrégo, ból mięśni). Przewlekłe zakażenie tym patogenem może być związane z etiologią astmy, POChP, arteriosklerozy i chorób układu krążenia. Przypuszcza się ponadto że zakażenie C. pneumoniae jest odpowiedzialne za wstępne uszkodzenie organizmu i toruje drogi innym patogenom, takim jak Streptococcus pneumoniae. Zapalenie płuc wywołane C. pneumoniae ma przebieg stosunkowo łagodny i wyjątkowo rzadko wymaga hospitalizacji. Jedną z metod diagnostyki zakażenia tą bakterią jest oznaczenie przeciwciał w klasie IgA. Stężenie tych przeciwciał jest dogodnym markerem służącym do monitorowania przewlekłego zakażenia Chlamydia pneumoniae. Przeciwciała te pojawiają się nieco później niż przeciwciała IgM i osiągając swoje najwyższe stężenie ok. 8 tygodnia od zakażenia. Przy czym w pierwszym zakażeniu ich poziom może w ogóle nie wzrosnąć. Dopiero przy kolejnym kontakcie z antygenem bakterii ich stężenie podobnie jak przeciwciał IgG gwałtownie się zwiększa. Z tą różnicą, że w przeciwieństwie do IgG, w prawidłowo zwalczanym zakażeniu poziom IgA obniża się szybko po powrocie do zdrowia, natomiast utrzymywanie się wysokiego poziomu tych przeciwciał wskazuje na przewlekłe zakażenie Chlamydia pneumoniae.

Chlamydia trachomatis (p/c IgG)

Chlamydia trachomatis jest najważniejszym epidemiologicznie i klinicznie gatunkiem bakterii rodzaju Chlamydia (wewnątrzkomórkowe bakterie gram-ujemne). Bakteria ta jest uważna obecnie za jedną z głównych przyczyn dolegliwości układu moczowo-płciowego spowodowanych mikroorganizmami a także czynnikiem częstym etiologicznym zakażeń narządów płciowych, niepłodności oraz niektórych powikłań ciąży. Różne szczepy tego gatunku są czynnikami etiologicznymi wielu zespołów chorobowych takich jak jaglica (przewlekłe zakażenie spojówki i rogówki), zapalenie płuc u niemowląt, wtrętowe zapalenie spojówek u dorosłych, ropno-śluzowe zapalenie szyjki macicy, nierzeżączkowe i porzeżączkowe zapalenie cewki moczowe, inne zakażenia dróg moczowo-płciowych u kobiet i mężczyzn (np. przewlekłe zapalenia gruczołu krokowego i zapalenie najądrzy, zapalenie jajników i jajowodów oraz zakażenia odbytnicy) lub ziarniniak weneryczny. Drogą szerzenia się Chlamydii trachomatis z człowieka na człowiek jest droga płciowa, bakteria tą można się również zarazić w czasie porodu lub przez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą.  W diagnostyce zakażenia tą bakterią stosuje się test ilościowy pozwalający na oznaczenie stężenia przeciwciał IgG obecnych w surowicy pacjenta. Wykrycie przeciwciał w tej klasie dostarcza jedynie informacji o zakażeniu, bez bliższych informacji o jego stanie (przebyte lub aktywne). Przeciwciała klasy IgG pojawiają się dość późno od momentu zakażenia. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że ich stałe stężenie może się utrzymywać przez wiele lat po zakażeniu nie zaleca się wykorzystywania oznaczeń w tej klasie do diagnostyki świeżych, ostrych zakażeń.

Chlamydia trachomatis (p/c IgM)

Chlamydia trachomatis jest najważniejszym epidemiologicznie i klinicznie gatunkiem bakterii rodzaju Chlamydia (wewnątrzkomórkowe bakterie gram-ujemne). Bakteria ta jest uważna obecnie za jedną z głównych przyczyn dolegliwości układu moczowo-płciowego spowodowanych mikroorganizmami a także częstym czynnikiem etiologicznym zakażeń narządów płciowych, niepłodności oraz niektórych powikłań ciąży. Różne szczepy tego gatunku są czynnikami etiologicznymi wielu zespołów chorobowych takich jak jaglica (przewlekłe zakażenie spojówki i rogówki), zapalenie płuc u niemowląt, wtrętowe zapalenie spojówek u dorosłych, ropno-śluzowe zapalenie szyjki macicy, nierzeżączkowe i porzeżączkowe zapalenie cewki moczowe, inne zakażenia dróg moczowo-płciowych u kobiet i mężczyzn (np. przewlekłe zapalenia gruczołu krokowego i zapalenie najądrzy, zapalenie jajników i jajowodów oraz zakażenia odbytnicy) lub ziarniniak weneryczny. Drogą szerzenia się Chlamydii trachomatis z człowieka na człowiek jest droga płciowa, bakteria tą można się również zarazić w czasie porodu lub przez bezpośredni kontakt z zakażoną osobą.   W diagnostyce zakażenia tą bakterią stosuje się test ilościowy pozwalający na oznaczenie stężenia przeciwciał klasy IgM obecnych w surowicy pacjenta. Przeciwciała tej klasy występują głownie w pierwszych tygodniach od pierwotnego zakażenia i stanowią marker aktywnego ostrego zakażenia Chlamydia trachomatis. Biorąc pod uwagę, że przeciwciała w tej klasie mogą pojawić się później, w przypadku wyniku ujemnego nie możemy jednoznacznie wyeliminować tego patogenu jako czynnika etiologicznego.

 

Cytomegalia (p/c IgG)

Cytomegalia to choroba powodowana przez zakażenie Cytomegalowirusem (CMV). Wirus ten należy do rodziny wirusów herpes, które mogą pozostawać w ludzkim organizmie do końca życia w stanie uśpionym (latentnym). U osoby dorosłej, o silnym układzie immunologicznym, zakażenie wirusem przebiega bezobjawowo. Uśpiony wirus przebywa w komórkach, lecz możliwe jest jego wykrycie w ślinie, spermie, moczu, łzach i krwi. Osłabienie odporności wskutek choroby lub leków może zaktywizować wirusa. Jest on szczególnie niebezpieczny dla rozwijającego się płodu i dla noworodków. Badanie w kierunku przeciwciał przeciwko CMV wykonuje się u: kobiet starających się o dziecko, kobiet w ciąży, potencjalnych biorców organów, osób oczekujących na przeszczep szpiku kostnego, osób zarażonych wirusem HIV, noworodków, u których podejrzewa się zarażenie oraz osób z obniżoną odpornością, u których występują objawy grypopodobne. W diagnostyce CMV wykrywa się przeciwciała w klasie IgM i IgG co umożliwia odróżnienie pierwotnego i latentnego zakażenia wirusem oraz wznowienia CMV. Przeciwciała IgG wytwarzane są przez kilka tygodni od zakażenia i zapewniają długotrwałą ochronę. Stężenie przeciwciał IgG narasta w czasie aktywnej infekcji wirusa i następnie po ustąpieniu zakażenia i przejściu wirusa w formę latentną stabilizuje się. Już po pierwszym zakażeniu, u osoby eksponowanej na wisusa cytomegalii przeciwciała IgG będą utrzymywać się we krwi do końca życia.

 

Cytomegalia (p/c IgM)

Cytomegalia to choroba powodowana przez zakażenie Cytomegalowirusem (CMV). Wirus ten należy do rodziny wirusów herpes, które mogą pozostawać w ludzkim organizmie do końca życia w stanie uśpionym (latentnym). U osoby dorosłej, o silnym układzie immunologicznym, zakażenie wirusem przebiega bezobjawowo. Uśpiony wirus przebywa w komórkach, lecz możliwe jest jego wykrycie w ślinie, spermie, moczu, łzach i krwi. Osłabienie odporności wskutek choroby lub leków może zaktywizować wirusa. Jest on szczególnie niebezpieczny dla rozwijającego się płodu i dla noworodków. Badanie w kierunku przeciwciał przeciwko CMV wykonuje się u: kobiet starających się o dziecko, kobiet w ciąży, potencjalnych biorców organów, osób oczekujących na przeszczep szpiku kostnego, osób zarażonych wirusem HIV, noworodków, u których podejrzewa się zarażenie oraz osób z obniżoną odpornością, u których występują objawy grypopodobne. W diagnostyce CMV wykrywa się przeciwciała w klasie IgM i IgG co umożliwia odróżnienie pierwotnego i latentnego zakażenia wirusem oraz wznowienia CMV. Przeciwciała IgM wytwarzane są jaka pierwsza odpowiedz na zakażenie. Pojawiają się one u większości zakażonych w ciągu pierwszych 1-2 tygodni od kontaktu z wirusem i produkowane są przez krótki okres czasu, a następnie ich stężenie spada do poziomu niewykrywalnego. Przez co są dobrym markerem aktywnego zakażenia wirusem. Czasem przeciwciała tej klasy produkowane są w wyniku reaktywacji latentnego zakażenia.

Epstein- Baar ( p/c IgG)

Wirus Epsteina-Barr (EBV), inaczej ludzki herpeswirus 4, należy do rodziny herpeswirusów, czyli wirusów opryszczki, i jest jednym z najczęściej spotykanych wirusów u ludzi. Jak wynika z dotychczasowych badań jest przyczyną mononukleozy, czyli tzw. choroby pocałunków. Do objawów mononukleozy należą: ból gardła, osłabienie, zmęczenie, stany podgorączkowe, bóle mięśniowe i stawowe oraz powiększenie węzłów chłonnych szyi, choroba może również przebiegać zupełnie bezobjawowo. Do zakażenia wirusem po za bezpośrednim kontaktem (pocałunek) może również dochodzić przez używanie wspólnych sztućców lub picie ze wspólnego naczynia z osobą chorą. Przypuszcza się również, że wirus EBV odgrywa dużą rolę w procesie powstawania niektórych nowotworów (chłoniak Burkitta, rak płaskonabłonkowy gardła, chłoniak Hodgkina, rak migdałka podniebiennego, chłoniaki z limfocytów T, grasiczak). Przeciwciała przeciwko EBV oznacza się wówczas gdy u chorego występują określone objawy a wynik testu w kierunku mononukleozy jest ujemny. Przeciwciała oznacza się również u ciężarnych mających objawy grypopodobne w celu zróżnicowania zakażenia EBV z zakażeniem CMV, toksoplazmozą lub innymi zakażeniami o podobnych objawach lub u młodych pacjentów z obniżoną odpornością mających kontakt z chorymi na mononukleozę. W obrębie przeciwciał klasy IgG wykrywamy markery tzw. ostrej fazy:VCA IgG (osiągają maksimum po 2-4 tygodni, po czym łagodnie ich poziom spada, stabilizując się na określonym poziomie wykrywalnym przez całe życie) oraz przeciwciała przeciw antygenowi wczesnemu rozpuszczalnemu EA IgG (pojawiają się dość wcześnie w ostrej fazie choroby i spadają do niewykrywalnych wartości po czasie 3-6 miesięcy, chociaż czasem mogą jeszcze przez jakiś czas utrzymywać się na stałym wykrywalnym poziomie) oraz marker przebytej infekcji- przeciwciała przeciwko antygenowi jądrowemu EBNA-1 IgG (pojawiają się 2-4 miesięcy po rozpoczęciu ostrej fazy zakażenia i utrzymują się przez wiele lat). Stosując te testy wraz z oznaczaniem przeciwciał IgM lekarz jest w stanie stwierdzić czy zakażenie jest aktywne, świeżo przebyte czy przebyte w przeszłości.

Epstein- Baar ( p/c IgM)

Wirus Epsteina-Barr (EBV), inaczej ludzki herpeswirus 4, należy do rodziny herpeswirusów, czyli wirusów opryszczki, i jest jednym z najczęściej spotykanych wirusów u ludzi. Jak wynika z dotychczasowych badań jest przyczyną mononukleozy, czyli tzw. choroby pocałunków. Do objawów mononukleozy należą: ból gardła, osłabienie, zmęczenie, stany podgorączkowe, bóle mięśniowe i stawowe oraz powiększenie węzłów chłonnych szyi, choroba może również przebiegać zupełnie bezobjawowo. Do zakażenia wirusem po za bezpośrednim kontaktem (pocałunek) może również dochodzić przez używanie wspólnych sztućców lub picie ze wspólnego naczynia z osobą chorą. Przypuszcza się również, że wirus EBV odgrywa dużą rolę w procesie powstawania niektórych nowotworów (chłoniak Burkitta, rak płaskonabłonkowy gardła, chłoniak Hodgkina, rak migdałka podniebiennego, chłoniaki z limfocytów T, grasiczak). Przeciwciała przeciwko EBV oznacza się wówczas gdy u chorego występują określone objawy a wynik testu w kierunku mononukleozy jest ujemny. Przeciwciała oznacza się również u ciężarnych mających objawy grypopodobne w celu zróżnicowania zakażenia EBV z zakażeniem CMV, toksoplazmozą lub innymi zakażeniami o podobnych objawach lub u młodych pacjentów z obniżoną odpornością mających kontakt z chorymi na mononukleozę. Wśród specyficznych dla zakażenia EBV przeciwciał oznacza się występujące w klasie IgM przeciwciała przeciwko antygenowi kapsydowemu VCA IgM pojawiające się jako pierwsze i zanikające po czasie 4-6 tygodni, będące markerem ostrej fazy zakażenia.

FTA

Kiła to ogólnoustrojowa bakteryjna choroba zakaźna, przenoszona najczęściej drogą płciową, o przewlekłym przebiegu i różnych objawach. Może trwać wiele lat z okresami charakterystycznych zmian klinicznych o różnym nasileniu (kiła objawowa) i okresami bezobjawowymi (kiła bezobjawowa). Czynnikiem etiologicznym tej choroby jest krętek blady (Treponema pallidum). Bakteria może wnikać do organizmu człowieka drogą płciową, droga wertykalna (z matki na dziecko w czasie porodu lub przez łożysko – kiła wrodzona), droga krwiopochodną i przez uszkodzone lub nieuszkodzone błony śluzowe i skórę. Największa zakaźność krętkiem bladym występuje w trakcie choroby, w nasilonej posocznicy lub gdy na skórze lub błonach śluzowych obecne są wykwity z wydzieliną zawierającą krętki. Badanie FTA (Fluorescent Treponema Antibody) stosowane jest jako jedna z metod  weryfikacji wyników dodatnich uzyskanych w mniej swoistych testach przesiewowych takich jak VDRL i USR oraz w sytuacji kiedy występuje ujemny wynik testu przesiewowego podczas gdy pacjent ma objawy choroby. Odczyn FTA należący do immunoflurescencyjnych odczynów krętkowych polega na stosowaniu antygenów krętka bladego (komórki patogennych szczepów krętka utrwalone na szkiełku) do wywołania reakcji serologiczne z przeciwciałami obecnymi w surowicy pacjenta, tak że tworzą one wspólnie kompleksy immunologiczne. Kompleksy te uwidaczniane są za pomocą znakowanych fluoresceiną przeciwciał antyludzkich.

FTA -ABS

Kiła to ogólnoustrojowa bakteryjna choroba zakaźna, przenoszona najczęściej drogą płciową, o przewlekłym przebiegu i różnych objawach. Może trwać wiele lat z okresami charakterystycznych zmian klinicznych o różnym nasileniu (kiła objawowa) i okresami bezobjawowymi (kiła bezobjawowa). Czynnikiem etiologicznym tej choroby jest krętek blady (Treponema pallidum). Bakteria może wnikać do organizmu człowieka drogą płciową, droga wertykalna (z matki na dziecko w czasie porodu lub przez łożysko – kiła wrodzona), droga krwiopochodną i przez uszkodzone lub nieuszkodzone błony śluzowe i skórę. Największa zakaźność krętkiem bladym występuje w trakcie choroby, w nasilonej posocznicy lub gdy na skórze lub błonach śluzowych obecne są wykwity z wydzieliną zawierającą krętki. Badanie FTA-ABS (Fluorescent Treponema Antibody Absorbent Test) stosowane jest jako jedna z metod  weryfikacji wyników dodatnich uzyskanych w mniej swoistych testach przesiewowych takich jak VDRL i USR oraz w sytuacji kiedy występuje ujemny wynik testu przesiewowego podczas gdy pacjent ma objawy choroby. Test ten jest absorpcyjną modyfikacją testu FTA i różni się od niego tym, że we wstępnej fazie z surowicy pacjenta absorbowane są przeciwciała grupowe charakterystyczne również dla szczepów saprofitycznych krętka, przez co z surowicy usuwane są przeciwciała niespecyficzne. W dalszej części używa się antygenów krętkowych charakterystycznych dla szczepu patogennego (komórki patogennych szczepów krętka utrwalone na szkiełku) do wywołania reakcji serologiczne z przeciwciałami obecnymi w surowicy pacjenta, tak że tworzą one wspólnie kompleksy immunologiczne. Kompleksy te uwidaczniane są za pomocą znakowanych fluoresceiną przeciwciał antyludzkich.

Hbe antygen

HBe Ag – (wczesny antygen) wydzielnicza postać antygenu rdzeniowego. Pojawia się zaraz po ujawnieniu HBsAg lub około tygodnia później w surowicy. Wirus zapalenia wątroby typu B występuje endemicznie na całym świecie. Jest główną przyczyną zapaleń wątroby . Obecność tego antygenu u osób zakażonych HBV wskazuje na wysoką zakaźność.

HBs antygen

HBs Ag – antygen powierzchniowy (otoczkowy), świadczą o nosicielstwie HBS i ostrej lub przewlekłej fazie WZW B. Pojawia się w okresie 1 do 10 tygodni od ekspozycji na zakażenie. Utrzymujące się ponad 6 miesięcy HBsAg jest klasyfikowane jako nosicielstwo. Wykrycie zakażenia wirusem HBV należy rozpocząć od badania serologicznego na obecność antygenu powierzchniowego tego wirusa, czyli HBsAg. Jest to badanie podstawowe i powinno być wykonane jako pierwsze w każdym przypadku podejrzenia WZW typu B.

Helicobacter pylori IgG ( ilościowo)

Helicobacter pylori jest gram-ujemną bakterią, która kolonizuje błonę śluzową żołądka. Generalnie nie penetruje śluzówki żołądka, jednakże wtórna odpowiedź zapalna rozwijająca się w błonie śluzowej prowadzi do przewlekłego, aktywnego zapalenia żołądka. Bakteria ta jest pierwotnym czynnikiem odpowiedzialnym za większość przypadków choroby wrzodowej. Ilościowe oznaczenie przeciwciał IgG w surowicy lub osoczu przeciwko Helicobacter pylori wykonuję się metodą immunoenzymatyczną, dokładniej techniką ELISA (immunoabsorbcyjne oznaczenie znakowane enzymem).

Herpes simplex ( p/c IgG)

Wirusy opryszczki pospolitej – HSV (Herpes simplex virus) – są to otoczkowe DNA-wirusy, należące do rodziny herpeswirusów. Wirus ten wywołuje różne stany chorobowe i bez względu na umiejscowienie zakażenia, wirus posiada możliwość pozostawania w długotrwałym stanie latencji (uśpienia), a następnie reaktywacji pod wpływem czynników zewnętrznych, jak promieniowanie UV, urazy mechaniczne lub wewnętrznych, głównie spadku odporności. Reaktywacja prowadzi do nawrotu choroby. Diagnostyka serologiczna zakażenia wirusem opryszczki polega na jakościowym oznaczeniu przeciwciał IgG specyficznych dla antygenów wirusa opryszczki zwykłej (Herpes simplex virus – HSV) w surowicy krwi żylnej.

Herpes simplex ( p/c IgM)

Wirusy opryszczki pospolitej – HSV (Herpes simplex virus) – są to otoczkowe DNA-wirusy, należące do rodziny herpeswirusów. Wirus ten wywołuje różne stany chorobowe i bez względu na umiejscowienie zakażenia, wirus posiada możliwość pozostawania w długotrwałym stanie latencji (uśpienia), a następnie reaktywacji pod wpływem czynników zewnętrznych, jak promieniowanie UV, urazy mechaniczne lub wewnętrznych, głównie spadku odporności. Reaktywacja prowadzi do nawrotu choroby. Diagnostyka serologiczna zakażenia wirusem opryszczki polega na jakościowym oznaczeniu przeciwciał IgM specyficznych dla antygenów wirusa opryszczki zwykłej (Herpes simplex virus – HSV) w surowicy krwi żylnej.

Krztusiec (p/c IgG)

Kliniczne i epidemiologiczne rozpoznanie krztuśca jest kluczowym elementem zarówno dla procesu terapii jak i nadzoru epidemiologicznego. Wiodącym objawem jest przewlekający się kaszel. Dlatego też diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać zakażenie pałeczką Bordetella pertussis. W rutynowo prowadzonej diagnostyce laboratoryjnej krztuśca poszukuje się głównie obecności swoistych przeciwciał, stymulowanych po naturalnym zakażeniu lub po szczepieniu. Zarówno u dzieci jak i osób dorosłych serodiagnostyka powinna bezwzględnie obejmować zbadanie dwóch próbek surowicy, w celu wykazania czterokrotnego wzrostu miana badanych przeciwciał. Najbardziej specyficznym testem jest IgA lub IgG dla toksyny krztuścowej. Wzrost przeciwciał IgG występuje u ponad 90% zakażonych.

Krztusiec (p/c IgA)

W rutynowo prowadzonej diagnostyce laboratoryjnej krztuśca poszukuje się głównie obecności swoistych przeciwciał, stymulowanych po naturalnym zakażeniu lub po szczepieniu. Zarówno u dzieci jak i osób dorosłych serodiagnostyka powinna bezwzględnie obejmować zbadanie dwóch próbek surowicy, w celu wykazania czterokrotnego wzrostu miana badanych przeciwciał. Najbardziej specyficznym testem jest IgA lub IgG dla toksyny krztuścowej. W klasie IgA wzrost przeciwciał jest obserwowany u niższego odsetka osób zakażonych 20-50%. Przeciwciała klasy IgA stymulowane są głównie podczas naturalnego zakażenia, dlatego jak uważają niektórzy badacze, wykazanie podwyższonego poziomu nawet w jednorazowo uzyskanej próbce surowicy w połączeniu z opisem klinicznym choroby może być dowodem zakażenia pałeczkami krztuśca. U dzieci szczepionych, z powodu podwyższonego poziomu poszczepiennych przeciwciał klasy IgM i IgG najlepszym s woistym markerem aktualnego  zakażenia jest znamienny wzrost przeciwciał IgA. Należy jednak podkreślić, że serodiagnostyka w klasie IgA jest nieprzydatna u dzieci poniżej 2 roku życia.

Listerioza (jakościowo)

Patogennym dla człowieka jest Listeria monocytogenes, rzadziej Listeria ivanovii. Są to pałeczki Gram-dodatnie nie wytwarzające przetrwalników. Wykrycie zachorowania na listeriozę można określić badaniem jakościowym.  Test ten polega na wykryciu przeciwciał, które są specyficzne dla antygenów H i O pałeczki Listerii monocytogenes.

Mononukleoza zakaźna

Mononukleoza zakaźna (inaczej: gorączka gruczołowa, angina monocytowa, choroba Pfeiffera, choroba pocałunków ) jest ostrą chorobą, którą wywołuje wirus Epsteina i Barr (EBV). Występująca najczęściej w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Zwykle choroba zaczyna się wysoką gorączką i anginą lub gorączką i powiększeniem węzłów chłonnych szyi. Rutynowa diagnostyka serologiczna opiera się nadal na obecności w surowicy krwi przeciwciał heterofilnych (odczyn Paula-Bunnella-Davidsohna). U dzieci, zwłaszcza poniżej 5 roku życia, przeciwciała heterofilne wykrywa się znacznie rzadziej niż u osób dorosłych. Obecnie u dzieci bada się przeciwciała swoiste, zwykle przeciwko antygenowi kapsydowemu (anty VCA) w klasie IgM.

Mykoplazma pneumoniae (p/c IgG)

Celem badania jest jakościowe wykrywanie przeciwciał anty- VCA i anty- EA IgG w surowicy ludzkiej. Oznaczenie tych specyficznych przeciwciał wspomaga diagnozowanie mononukleozy zakaźnej (IM). Mononukleoza jest chorobą zakaźną wywołaną przez limfotropowy dla limfocytów B wirus Epsteina i Barr (EBV).

Mykoplazma pneumoniae (p/c IgM)

Celem badania jest jakościowe wykrywanie przeciwciał anty- VCA IgM w surowicy ludzkiej. Oznaczenie tych specyficznych przeciwciał wspomaga diagnozowanie mononukleozy zakaźnej (IM). Mononukleoza jest chorobą zakaźną wywołaną przez limfotropowy dla limfocytów B wirus Epsteina i Barr (EBV).

Odra ( p/c IgM)

Wirus odry jest rozpowszechnionym patogenem, który posiada wysokie właściwości zakaźne. Odra to choroba, którą ludzie zarażają się głównie w okresie jesienno-zimowym. Jednorazowe zakażenie daje odporność na resztę życia. Obecność wirusa odry stwierdza się poprzez wykrycie specyficznych dla danego wirusa przeciwciał IgM. W celach diagnostycznych stosuje się genotypowanie, wykorzystywane są metody PCR lub ELISA, używane do oznaczania przeciwciał IgG i IgM.

Odra (p/c IgG)

Wirus odry jest rozpowszechnionym patogenem, który posiada wysokie właściwości zakaźne. Odra to choroba, którą ludzie zarażają się głównie w okresie jesienno-zimowym. Jednorazowe zakażenie daje odporność na resztę życia. Obecność wirusa odry stwierdza się poprzez wykrycie specyficznych dla danego wirusa przeciwciał IgM. W celach diagnostycznych stosuje się genotypowanie, wykorzystywane są metody PCR lub ELISA, używane do oznaczania przeciwciał IgG i IgM. Warto pamiętać, że gdy wystąpią przeciwciała IgG, część z nich pozostaje w organizmie do końca życia.

Ospa wietrzna (p/c IgG)

Pierwsze zakażenie VZV – Varicellae Zoster Virus objawia się jako ospa wietrzna. Reaktywacja zakażenia objawia się jako półpasiec. Oznaczanie przeciwciał IgG specyficznych dla antygenów VZV jest podstawowym badaniem stwierdzającym chorobę i jest niezbędne w diagnostyce zakażenia pierwotnego jak i reaktywacji zakażenia. Wzrost miana przeciwciał IgG oznacza skuteczną odpowiedź immunologiczną, czyli przebytą chorobę.

Ospa wietrzna (p/c IgM)

Pierwsze zakażenie VZV – Varicellae Zoster Virus objawia się jako ospa wietrzna. Reaktywacja zakażenia objawia się jako półpasiec. Badanie to pozwala na określenie miana przeciwciał w klasie IgM, co może świadczyć o obecnym stanie chorobowym pacjenta.

P/c anty HAV

Wirus zapalenia wątroby typu A, HAV. Wykrycie przeciwciał IgM przeciwko WZW- A dowodzi świeżego zakażenia. Są możliwe do wykrycia od początku pojawienia się pierwszych objawów choroby przez 3-6 miesięcy. Wykrycie przeciwciał anty-IgG – możliwe do wykazania również od początku pojawienia się objawów choroby, pozostają przez całe życie, potwierdzając istniejącą odporność

P/c anty HBe

Celem badania jest jakościowe wykrywanie przeciwciał anty- HBe wirusa, (wirusowego zapalenia wątroby typu B) w ludzkiej surowicy lub osoczu. U nosicieli HBV dodatnie wyniki anty- HBe zwykle świadczą o nieaktywności wirusa i niskiej zakaźności pacjenta. Jednak dodatnie anty- HBe połączone z obecnością DNA HBV, jak to ma miejsce w obecności mutanta HBV, może wskazywać na aktywną replikację i rozwój choroby wątroby u nosiciela.

p/c anty HIV ( test potwierdzenia)

Każdy dodatni wynik testu przesiewowego zostaje potwierdzony tzw. testem potwierdzenia. Najbardziej popularną i powszechnie stosowaną metodą jest Western blot (WB). Badanie wykonuje się z tej samej próbki krwi i polega ono na selektywnym wiązaniu przeciwciał skierowanych przeciwko różnym antygenom wirusowym. Test WB posiada wyższą niż testy przesiewowe swoistość diagnostyczną i tylko w przypadku dodatniego wyniku tego testu można zdiagnozować (rozpoznać) zakażenie HIV

Przeciwciała anty HCV

Test służy do wykrywania przeciwciał IgG przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C. Co najmniej 170 milionów ludzi na całym świecie jest zarażonych wirusem typu C. Zakażenie przenosi się drogą krwi i seksualną.

Przeciwciała anty HIV – III generacja

Ludzki wirus niedoboru odporności. Swoiste przeciwciała pojawiają się już po 3-8 tygodniach, niekiedy dużo później. Są one wykorzystywane do diagnozowania AIDS i nosicielstwa HIV. Właściwościami testu III generacji jest zwiększona czułość. Test ten dodatkowo wykrywa przeciwciała przeciwko antygenom grupy O HIV-1.

Przeciwciała anty-HBs ( p/c HBV)

Test pozwala jakościowo i ilościowo określić przeciwciała przeciwko antygenowi powierzchniowemu wirusa zapalenia wątroby typu B. Są to przeciwciała ochronne świadczące o odporności pojawiającej się po przechorowaniu WZW B lub szczepieniu przeciwko WZW B. Ocena przeciwciał wykorzystywana jest w monitorowaniu przebiegu choroby, a także po wprowadzeniu szczepień pozwala określić konieczność odszczepiania wybranych pacjentów.

Różyczka (p/c IgG)

Różyczka jest wywoływana przez togawirusy. Pierwotne zakażenie przebiega łagodnie. Pierwsze zakażenie w okresie ciąży przenosi się przez łożysko do płodu powodując szereg zmian. Po pierwszym okresie choroby zanikają przeciwciała IgM pozostają zaś IgG. Wtórna infekcja powoduje wzrost IgG bez znaczącego przyrostu IgM. Badanie wykonywane głównie u kobiet w ciąży. Największe ryzyko zmian u płodu występuje w pierwszym trymestrze ciąży. Przeciwciała IgG mogą utrzymywać się w surowicy latami, co zwykle zapewnia dożywotnią odporność na zakażenie.

Różyczka (p/c IgG/IgM)

Przeciwciała IgG i IgM dla różyczki oznacza się w celu potwierdzenia odpowiedniej ochrony przeciw zakażeniu oraz w celu wykrycia istniejącego lub przebytego zakażenia. Badanie można stosować również w celu wykrycia osób, które nigdy nie miały kontaktu z wirusem różyczki i nie były szczepione. Test wykrywający przeciwciała IgG przeciw różyczce wykonuje się u wszystkich kobiet w ciąży i u kobiet, które planują zajście w ciążę, aby sprawdzić, czy mają one odpowiedni poziom ochronnych przeciwciał, zabezpieczających przed zakażeniem.

Różyczka (p/c IgM)

Przeciwciała swoiste IgM pojawiają się kilka dni po zakażeniu i ich poziom obniża się do niewykrywalnego w przeciągu kilku tygodni lub miesięcy. Ich szybkie pojawienie się w surowicy jest wykorzystywane w diagnostyce. Obecność tych przeciwciał świadczy o obecnej infekcji.

Świnka – p/c IgG

Diagnostyka serologiczna zakażenia wirusem Myxovirus parotitis, czynnikiem etiologicznym nagminnego zapalenia ślinianek (świnki) polega na oznaczeniu obecności przeciwciał IgG i IgM specyficznych dla antygenów wirusa w surowicy krwi. Oznaczenie wzrostu przeciwciał IgG swoistych dla antygenów wirusa Myxovirus parotitis między ostrą fazą choroby, a pełnym wyzdrowieniem jest potwierdzeniem rozpoznania.

Świnka – p/c IgM

Diagnostyka serologiczna zakażenia wirusem Myxovirus parotitis, czynnikiem etiologicznym nagminnego zapalenia ślinianek (świnki) polega na oznaczeniu obecności przeciwciał IgG i IgM specyficznych dla antygenów wirusa w surowicy krwi. Przeciwciała w klasie IgM wytwarzają sie jedynie w fazie ostrej zakażenia, następnie ich poziom spada.

Toxocaroza IgG

Toksokarozą określa się choroby pasożytnicze wywołane przez glisty (nicienie) kocie – Toxocara cati i psie – Toxocara canis. Badaniem potwierdzającym obecność przeciwciał IgG jest test ELISA. Oznaczenie stężenia przeciwciał wykonuje się z próbki krwi. IgG utrzymują się we krwi przez całe życie i są białkami odpornościowymi fazy późnej zakażenia.

Toxoplasma gondii (p/c IgG)

Choroba zakaźna zwana toksoplazmozą jest wywoływana przez pierwotniaki Toxoplazma gonidii, które pasożytują w komórkach organizmu człowieka i zwierząt. Diagnostyka tej choroby jest trudna i opiera się na wykrywaniu przeciwciał, które wytwarza organizm broniąc się przed drobnoustrojami. Poziom przeciwciał IgG oznacza późną fazę toczącego się zakażenia lub zakażenie dawno przebyte. Przeciwciała te utrzymują się w organizmie długo, często do końca życia.

Toxoplasma gondii (p/c IgG/IgM)

Choroba zakaźna zwana toksoplazmozą jest wywoływana przez pierwotniaki Toxoplazma gonidii, które pasożytują w komórkach organizmu człowieka i zwierząt. Diagnostyka tej choroby jest trudna i opiera się na wykrywaniu przeciwciał IgG, IgM I IgA, które wytwarza organizm broniąc się przed drobnoustrojami.

Toxoplasma gondii (p/c IgM)

Choroba zakaźna zwana toksoplazmozą jest wywoływana przez pierwotniaki Toxoplazma gonidii, które pasożytują w komórkach organizmu człowieka i zwierząt. Diagnostyka tej choroby jest trudna i opiera się na wykrywaniu przeciwciał, które wytwarza organizm broniąc się przed drobnoustrojami. W początkowej fazie obrony organizmu wytwarzane są przeciwciała IgM, tak zwane przeciwciała wczesne, oznaczające aktualne zakażenie. Przy ich wykryciu należy włączyć stosowne leczenie.

U.S.R

U.S.R. to badanie serologiczne w kierunku choroby wenerycznej kiły (syfilis). Odczyn ten jest mało swoisty. Przy rozpoznawania kiły lub w przypadku wyników wątpliwych zaleca się wykonać bardziej swoiste testy, np. odczyny krętkowe.

VDRL

VDRL (ang. Venereal Diseases Research Laboratory) –przesiewowe badanie pozwalające wykluczyć lub potwierdzić obecność bakterii odpowiedzialnej za rozwój kiły, tj. krętka białego, odpowiedzialnego za rozwój choroby określanej mianem syfilis (kiłę),  poprzez wykrywanie przeciwciał swoistych dla tej bakterii.  Test ten należy do klasycznych nieswoistych odczynów serologicznych. Badanie to powinno wykonywać się na początku ciaży i w 37 tygodniu. Inne nazwy to WR (choroby weneryczne)